helicopters / Bezpieczeństwo 
   Bezpieczeństwo
   Future design
   Napęd turbinowy
   Jednomiejscowy
   Podział na strefy
   Rotor przeciwbieżny
   Technologia
   Testy + odpowiedzi
   Wymagania ULC
   Zamówienie
   Dwumiejscowy
   Kontakt
   Nowa oferta
   Ogłoszenia
   Promocje
   Silniki dwusuwowe
   Symulator

 

Autorotacja

Autorotacja to zjawisko polegające na samoczynnym obrocie wirnika nośnego wiropłatów np. śmigłowca czy wiatrakowca wywołane ruchem wiropłata względem powietrza. W czasie autorotacji wirnik nośny nie ma mechanicznego połączenia z zespołem napędowym wiropłata, co jest sytuacją typową dla wiatrakowca i awaryjną dla śmigłowca. Obracający się podczas autorotacji wirnik nośny pobiera energię od strug napływającego powietrza (pośrednio od ciężaru opadajacej maszyny) bez wykorzystania napędu (silników) zapewniając lot. Pilot wiropłata, w locie bezsilnikowym, dysponując sterowaniem okresowym i sterowaniem ogólnym może autorotacyjnie wylądować.


Przepływ powietrza przez wirnik śmigłowca podczas lotu normalnego i lotu z autorotacją


Lądowanie autorotacyjne

Lądowanie autorotacyjne to procedura bezpiecznego sprowadzenia na ziemię śmigłowca po całkowitej awarii zespołu napędowego, dzięki wykorzystaniu zjawiska autorotacji.

Procedura składa się z kilku faz:

Spis treści

1 wprowadzenie
2 zniżanie
3 wytrzymanie
4 przyziemienie
5 warianty
6 momenty krytyczne

wprowadzenie

Bezpośrednio po utracie mocy silników, pilot:

  • zmniejsza kąt ustawienia łopat wirnika głównego zmniejszając skok ogólny (sterowaniem ogólnym) (czasem do minimum)

  • koryguje pedałami pojawiające odchylenie od kierunku lotu w wyniku braku napędu

  • drążkiem sterowniczym (sterowaniem okresowym) steruje tak, aby śmigłowiec uzyskał prędkość ekonomiczną

zniżanie

Podczas zniżania pilot:

  • szuka miejsca do awaryjnego lądowania

  • utrzymuje obroty wirnika i prędkość zgodnie z przepisami (Instrukcja użytkowania w locie)

wytrzymanie

Podczas wytrzymania pilot:

  • drążkiem sterowniczym (sterowaniem okresowym) zmniejsza prędkość śmigłowca względem ziemi.

  • czuwa nad wyprostowaniem sylwetki śmigłowca (podniesienie ogona) - aby nie zawadzić ogonem o ziemię

przyziemienie

Podczas przyziemienia pilot:

  • ściąga dźwignią sterowania ogólnego skok ogólny do maksimum.

W tym momencie następuje wykorzystanie energii kinetycznej zgromadzonej w wirniku głównym i prędkość opadania maleje.

  • zatrzymuje śmigłowiec na ziemi przy użyciu hamulców podwozia.

warianty

Lądowanie autorotacyjne może być wykonane jako:

  • lądowanie z pionowej autorotacji

  • lądowanie z dobiegiem.

Łatwiejsze do wykonania jest lądowanie z dobiegiem.

momenty krytyczne

  • moment zaistnienia awarii (a zwłaszcza całkowita awaria napędu) - istnieje groźba utraty energii przez wirnik nośny i groźba utraty sterowania.

  • moment wytrzymania - istnieje groźba zawadzenia belką ogonową lub śmigłem ogonowym o ziemię w razie niewyprostowania sylwetki śmigłowca.

  • niska wysokość (lub niska prędkość) podczas wystąpienia awarii (duże zapotrzebowanie na moc) - istnieje groźba rozbicia śmigłowca znajdującego się poniżej bezpiecznej wysokości i prędkości lotu.

Obwiednia zasobów energii potencjalnej (wysokość) i kinetycznej (prędkość) jest określana jako tzw. wykres H-V. Dopiero poza tym obszarem lądowanie autorotacyjne śmigłowca może być bezpieczne. Tak więc wszelkiego rodzaju operacje w zawisie czy z małymi prędkościami nisko nad ziemią (np. prace dźwigowo-montażowe, ratownictwo górskie, lądowania przed szpitalami w mieście) są obarczone zwiększonym ryzykiem wypadku w razie awarii zespołu napędowego.


 
Copyright ©2008 by helicopters
Kreator Stron www